Το παγκόσμιο δίλλημμα είναι πλέον ένα: Ελληνισμός ή βαρβαρότητα

Ο “πολιτισμένος κόσμος” στηρίζει πλέον απροκάλυπτα τις δολοφονικότερες μηχανές που έχουν δράσει στην ιστορία. Τον ναζισμό και τον ισλαμοφασισμό.

Τα μαντρόσκυλα της στυγνότερης μορφής ιμπεριαλισμού.

Στον βρόντο όλοι οι αγώνες για λευτεριά και δημοκρατία από τους βουλιμικούς – γενοκτόνους δυνάστες.

Πλήρης επαναφορά του παγγερμανισμού – παντουρανισμού στην βαρβαρότερη μορφή τους, με άφθονο χρήμα για να κρύβεται η πραγματικότητα από τα ΜΜ”Ε” των δημοκρατιών.

Με άφθονο χρήμα για να εξαγοράζονται και να ελέγχονται οι ντόπιες κυβερνήσεις.

Με άφθονο χρήμα για να εξοπλίζονται οι γενοκτόνοι – διαχρονικοί σφαγείς.

Από την Συρία στην Ουκρανία, από την Αίγυπτο στην Βενεζουέλα, ο αγώνας των γηγενών ενάντια στα στίφη των νεοιμπεριαλιστών πρέπει να είναι κοινός.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ελληνισμός απετέλεσε διαχρονικό στόχο των εγκλημάτων αυτών των δολοφονικών συμμοριών. Ο Ελληνισμός άλλωστε σε όλες τους τις εκφάνσεις είναι η μεγάλη απειλή για τα μισάνθρωπα σχέδια των εξουσιαστών. Ο Ελληνισμός στάθηκε η έσχατη γραμμή ανάσχεσης του οθωμανισμού και του ναζισμού. Τόσο ιδεολογικά, όσο και στα πεδία των μαχών.

Ο Ελληνισμός υπήρξε προπύργιο πολιτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης και ανθρωπιάς ακόμα και στις σκοτεινότερες εποχές τις ανθρωπότητας. Φάρος άσβεστος, ακόμα και υπό κατοχή. Εφαλτήριο αγώνα που ενέπνεε τα έθνη απέναντι στους σφαγείς. Από τους γηγενείς της Νοτίου Αφρικής εως τους μαχητές του Τσε. Από την ηρωϊκή αντίσταση των Σέρβων εως τον θρίαμβο του προέδρου Μάο. Όπου υπήρξε αγώνας για ελευθερία και δικαιοσύνη, είχε πνοή Ελληνική.

Σήμερα που η ισχύς του χρήματος και οι ορδές της μισανθρωπίας αλώνουν τα έθνη χωρίς καν να προσπαθούν να κρύψουν την βάρβαρη φύση τους, το δίλλημμα είναι ένα. Ελληνισμός ή βαρβαρότητα.

Γιατί θέλουν άραγε να διαμελίσουν την Ουκρανία;;;

3 Gas pipelines west

Σε λίγο έρχεται και η σειρά της Ελλάδας…..
(δε θα πω… εκτός αν ξυπνήσουμε! Γιατί όπως φαίνεται, δε θα ξυπνήσουμε ποτέ).
Απλά περιμένουμε για γίνουν τα ίδια και στην Ελλάδα. 

ΜΚΟ στην Κύπρο έκαναν προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν!!!!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Σ’ ένα εμπεριστατωμένο κείμενο του για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, στις 15 Απριλίου του 2011 στην ιστοσελίδα Αιχμή, ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης τοποθέτησε τον τίτλο: «ΜΚΟ: Κρατικά Εργαλεία Προπαγάνδας, Ελέγχου και … Πλουτισμού». Πόσο μεγάλο δίκιο είχε…

Οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι με το θέμα ασχολήθηκα πολλές φορές από τις φιλόξενες στήλες του περιοδικού και η ενασχόληση μου αυτή, μου δημιούργησε πολλά προβλήματα στον τόπο εργασίας μου, αφού όσοι «παρεξηγήθηκαν» με κατήγγειλαν στους προστάτες τους, όταν αντιλήφθηκαν ότι η έρευνα που κάναμε «άγγιζε» τις οργανώσεις και τους ίδιους.

Δεν πίστεψα ποτέ στο «θεσμό» των ΜΚΟ διότι ευρισκόμενος στην Ουάσιγκτον, όπου είναι βασική η πηγή της χρηματοδότησής τους, γνωρίζω ότι είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί η αμερικανική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ενωση και άλλα ξένα κράτη για να επιτυγχάνουν τους σκοπούς τους και να περνούν την προπαγάνδα τους στους …ιθαγενείς, οι οποίοι όταν ακούνε τους βαρύγδουπους τίτλους των ΜΚΟ και τα …μεγαλεπήβολα σχέδια τους, δεν πάει το μυαλό τους ότι είναι υπηρέτες ξένων, ακόμα και εχθρών.

Η αποτυχημένη προσπάθεια επιβολής του σχεδίου Ανάν πέρασε μέσα από ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές ΜΚΟ, οι οποίες έλαβαν χρήματα από την Αμερική, τα Ηνωμένα Εθνη, την Ε.Ε., αλλά και την ελληνική κυβέρνηση, πριν από τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, τον Μάρτιο του 2004. Εχω δεχθεί καταγγελία από πρώην υπάλληλο του ΟΠΑΠ παρακαλώ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι επειδή το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δυσκολευόταν εκείνη την εποχή να στείλει τα χρήματα στη Λευκωσία, ζήτησε να χρησιμοποιηθεί το κυπριακό τμήμα του ΟΠΑΠ και μία άλλη ελληνική κρατική εταιρεία, οι οποίες τότε είχαν τη δυνατότητα άμεσης εκταμίευσης των ποσών. Την εποχή πριν από το δημοψήφισμα, και για μία περίοδο μερικών ετων, οι Αμερικανοί ισχυρίστηκαν ότι ξόδεψαν εκατομμύρια δολάρια στην Κύπρο. Ενας πρέσβης που ασχολήθηκε με το Κυπριακό, και δεν βρίσκεται σήμερα στη ζωή, μας είχε ομολογήσει τότε ότι «ανοίξαμε μία τρύπα στην Κύπρο και ρίχναμε δολάρια μέσα».

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει απωλέσει δισεκατομμύρια σε πολλές χώρες. Τα δολάρια έπεσαν στα χέρια απατεώνων και χάθηκαν. Σε μία περίπτωση στο Αφγανιστάν η τότε υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις αναζητούσε εναγωνίως 8 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, τα οποία προφανώς είχε κλέψει η οικογένεια του προέδρου της χώρας, τα μέλη της οποίας εργάζονταν για τη CIA και άλλες μυστικές υπηρεσίες.

Η υπόθεση των ΜΚΟ δεν είναι μία καθαρή ιστορία. Και ακούγοντας συναδέλφους να προειδοποιούν «να μην καούν μαζί με τα ξερά και τα χλωρά», θλίβομαι διότι είναι ξεκάθαρη προσπάθεια να διαχωρίσουν τις ΜΚΟ σε καλές και κακές. Πρέπει τέλος πάντων να συμφωνήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο ότι όταν μία οργάνωση ή ένα άτομο λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση από κράτη, εξυπηρετούν αναγκαστικά αυτούς που τους πληρώνουν. Γιατί να τους χαρίσει χρήματα, γιατί να τους ενισχύσει μία κυβέρνηση; Επειδή είναι όμορφοι; Αυτοί που πληρώνουν απαιτούν. Και όταν πληρώνουν δυνάμεις, όπως η Αμερική, η Ρωσία και η Ε.Ε., είναι λογικό να απαιτούν από τις οργανώσεις και τα άτομα, να υπηρετούν την προπαγάνδα τους.

Αυτό είναι το ένα μείζον θέμα. Το άλλο αφορά κρατικούς παράγοντες και από τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., οι οποίοι ενέκριναν τα χρήματα αν και γνώριζαν ότι δεν γινόταν έργο. Ο εισαγγελέας πρέπει να ανοίξει όλες τις υποθέσεις και να ερευνήσει τη σχέση των ΜΚΟ με αυτούς που υπέγραφαν τα κονδύλια. Και είμαι σίγουρος ότι θα τους στείλει όλους στη Δικαιοσύνη.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ΔΕΝ συνέχισε την αποστολή χρημάτων στην Κύπρο μετά τη νίκη του Κώστα Καραμανλή στις εκλογές του Μαρτίου 2004 και την ανάληψη του υπουργείου από τον κ. Πέτρο Μολυβιάτη.

ΠΗΓΗ: Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2014 –www.epikaira.gr με τίτλο: Η υπόθεση των ΜΚΟ δεν είναι μία καθαρή ιστορία…

Στρουθοκαμηλισμός και η Χρυσή Αυγή

Τις τελευταίες μέρες τσακώθηκα με δύο ανθρώπους του στενού μου κοινωνικού μου περιβάλλοντος γύρω από την Χρυσή Αυγή.

Και στις δύο περιπτώσεις ο τσακωμός ξεκίνησε διότι οι δύο αυτοί άνθρωποι, ο ένας συγγενής και ο άλλος παλιόφιλος, τσαντίστηκαν με μένα διότι αναφέρθηκα στην Χρυσή Αυγή με διφορούμενα θετικά στοιχεία. Και οι δύο σταμάτησαν την κουβέντα και αρνήθηκαν να συνεχίσουν την συζήτηση για τα πολιτικά της Ελλάδας, διότι τόλμησα να πω ένα θετικό πράγμα για το φασιστικό αυτό κόμμα της χώρας μας.

Οι δύο αυτές «φάσεις» αποτυχημένης πολιτικής συζήτησης σε προσωπικό επίπεδο μου θύμισαν το στρουθοκαμηλισμό σαν ένα σοβαρό θέμα στην ελληνική κοινωνία, και ένα σίγουρα φλέγον θέμα στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, αλλά και των άλλων ακροδεξιών κομμάτων, μέσα στην ελληνοευρωπαϊκή κρίση. Ο στρουθοκαμηλισμός αυτός υπάρχει σε δύο αντικρουόμενες κατευθύνσεις, και οι μεν που τυφλώττουν ως προς την μία κατεύθυνση βρίζουν την τύφλα των άλλων, και το αντίστοιχο με την άλλη μερίδα των ελλήνων.

Το αλλόκοτο αυτό πρόβλημα του διπλού, παράλληλου και αντικρουόμενου στρουθοκαμηλισμού ανάμεσα στους έλληνες ως προς την Χρυσή Αυγή  βασίζεται και προκαλείται από το παράδοξο γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή, σαν πολιτικό κόμμα και κίνημα της Ελλάδας, στοχεύει σε σοβαρούς και λίαν θεμιτούς εθνικούς στόχους για την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας λίαν αθέμιτα, έως και εγκληματικά, μέσα σύμφωνα με τις πρωταρχικές σκέψεις και αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης.

Και ο διπλός και αντικρουόμενος στρουθοκαμηλισμός των ελλήνων προς την Χρυσή Αυγή, συνίσταται στο ότι οι μεν κατηγορούνται τους δε ότι τυφλώττουν ως προς τον κίνδυνο των αθέμιτων μέσων της Χρυσής Αυγής, και οι δε κατηγορούν τους μεν ότι τυφλώττουν ως προς τους λίαν θεμιτούς και σοβαρούς εθνικούς στόχους τους οποίους η Χρυσή Αυγή, σαν κόμμα, διαλαλεί και λέει ότι αντιπροσωπεύει.

Επιστρέφοντας στις προσωπικές μου εμπειρίες με τα δύο πρόσωπα του κοινωνικού μου κύκλου, θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω τι νομίζω ότι συμβαίνει ανάμεσα σε μένα, από την μια μεριά και στον συγγενή μου και στον φίλο μου, από την άλλη, για να διευκρινίσω, ελπίζω, τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία γενικώς. Τα δύο αυτά πρόσωπα στην ζωή μου, το συγγενικό και το φιλικό, προτιμούν να εστιάζουν αποκλειστικά στα αθέμιτα, και ίσως εγκληματικά μέσα της Χρυσής Αυγής, και επιλέγουν, κατακεραυνώνοντας τα αθέμιτα μέσα, να κλείσουν τα μάτια τους, στρουθοκαμηλικά, στους πολύ θεμιτούς και σοβαρούς εθνικούς στόχους στους οποίους η Χρυσή Αυγή εστιάζει και οι οποίοι στόχοι, πιστεύω, ακράδαντα, ελκύουν και την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων ψηφοφόρων που συνεχίζουν να την υποστηρίζουν.

Από την δική τους πλευρά, αυτοί οι δύο άνθρωποι με κατηγορούν ότι τυφλώττω ως προς τον εθνικό κίνδυνο που αντιπροσωπεύει αυτό το κόμμα. Αυτοί οι δυο ελπίζουν ότι θα εξαλείψουν τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής δαιμονίζοντας το κόμμα όσο δυνατόν περισσότερο. Εγώ από την άλλη μεριά πιστεύω, ότι ο κίνδυνος της Χρυσής Αυγής μπορεί να εξουδετερωθεί μόνο εάν το έθνος παραδεχθεί τα εθνικά προβλήματα που ζωγραφίζει και διατυμπανίζει η Χρυσή Αυγή, και άμεσα αντιμετωπίζοντας και διορθώνοντας αυτά τα εθνικά προβλήματα.

Αυτοί οι πολλοί θεμιτοί στόχοι της Χρυσής Αυγής, είναι κατά την γνώμη, κυρίως τρείς.

Ο πρώτος στόχος είναι η διευθέτηση του προβλήματος της μετανάστευσης στην Ελλάδα, όπως αυτό το πρόβλημα έχει χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια της κρίσης, και όχι μόνο. Στο μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας φταίνε εξ αδιαιρέτου και η Ευρωπαϊκή Ένωση, και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Και η Χρυσή Αυγή, λίαν αποτελεσματικά, καταφερόμενη και καταδικάζοντας και τους δύο, εξ αδιαιρέτου, συνενόχους, χτυπάει δύο πουλιά με ένα σμπάρο, και ελκύει ακριβώς τα πιο οικονομικά φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, που είναι και οι τεράστιοι χαμένοι και αδικημένοι από τις παράλληλες μεταναστευτικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής και της ελληνικής ηγεσίας.

Ο δεύτερος θεμιτός στόχος της Χρυσής Αυγής είναι ο σοβαρός τραυματισμός της εθνικής υπερηφάνειας και αυτοπεποίθησης που πάλι η σύμπραξη της Ελληνοευρωπαϊκής ηγεσίας, (Τρόικας και μνημονιακών κυβερνήσεων), έχει εκτελέσει αυτά τα τέσσερα χρόνια της συνεχιζόμενης καταστροφής της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Αυτός ο εθνικός τραυματισμός είναι διπλά οδυνηρός διότι πραγματοποιήθηκε σε δύο επίπεδα, και τα δύο, χωρίς να εισακουσθεί ο λαός με ένα οιονδήποτε σοβαροφανή τρόπο. (Διότι η απίστευτη κωλοτούμπα των δύο συγκυβερνητών, Σαμαρά και Βενιζέλου, μετά τις τελευταίες εκλογές, βασικά αναίρεσε κατά την γνώμη μου, οιαδήποτε δημοκρατική σοβαρότητα υπήρχε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές…).

Το πρώτο επίπεδο ήταν το οικονομικό, με την ανελέητη οριζόντια πτώχευση των ελλήνων υπαλλήλων, δημοσίων και ιδιωτικών, και των συνταξιούχων, και την δημιουργία μίας στρατιάς ανέργων ανθρώπων και άπορων οικογενειών. Το δεύτερο ήταν πολιτικό και νομοθετικό, όπου, χρησιμοποιώντας τους νόμους της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μυριάδες νόμοι επεβλήθησαν με νομικά υπερβατικές νομοθετικές πράξεις εναντίον των πιο αδυνάμων στρωμάτων του ελληνικού λαού, την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού καταδίκαζε όλα αυτά τα μέτρα σε όλες τις αλλεπάλληλες μηνιαίες δημοσκοπήσεις της χώρας.

Ο τρίτος θεμιτός και λίαν σοβαρός στόχος της Χρυσής Αυγής είναι η προαναγγελθείσα πάταξη της διαφθοράς και των πολιτικών που γαλούχησαν και συνέβαλαν σε αυτήν. Μπορεί κανείς να μην πιστεύει ότι η Χρυσή Αυγή προτίθεται πραγματικά να πατάξει την διαφθορά, όπως και μεγάλο μέρος των ελλήνων δεν πιστεύουν ότι η διαφθορά θα παταχθεί ποτέ. Αλλά κατά την γνώμη μου, η Χρυσή Αυγή, σαν πολιτικό κόμμα, έχει έως τώρα φωνάξει πιο δυνατά, και πιο εντυπωσιακά εναντίον της διαφθοράς, από τα άλλα κόμματα, και υπέρ της άμεσης τιμωρίας όλων των ενόχων. Διότι φυσικά, χωρίς την τιμωρία των ενόχων της διαφθοράς, η διαφθορά δεν πρόκειται να εξαλειφθεί.

Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτά τα τρία πολύ σημαντικά εθνικά θέματα είναι οι κύριοι πόλοι που ελκύουν ένα τόσο σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού, παραβλέποντας τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποιεί η Χρυσή Αυγή, την πρόθεση φασιστικής παύσης των δημοκρατικών θεσμών της χώρας, και παραβλέποντας τις πιθανόν εγκληματικές πράξεις που η Χρυσή Αυγή κατηγορείται ως κόμμα από την ελληνική δικαιοσύνη, και για τις οποίες βρίσκεται υπό δικαστική διαδικασία.

Και έτσι, επειδή εμείς οι Έλληνες είμαστε ειδικοί στους εθνικούς διχασμούς, έχουμε πάλι διχασθεί ως προς την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Η μία μεριά εστιάζει στα αθέμιτα μέσα, και προσεύχεται, βασικά, να εξαλείψει την Χρυσή Αυγή από τον πολιτικό χάρτη, αγνοώντας την, και εξορίζοντας την από τον πολιτικό και τον εμπεδωμένο δημοσιογραφικό βίο. Αυτή η μεριά είναι και η μεριά που έχει βρει την σχετική ηρεμία της με την διαιωνιζόμενη διαφθορά της ελληνικής οικονομίας, και πιστεύει ότι είναι ανίατη, ή ότι δεν είναι και τόσο καταστροφική. Αυτή η μεριά αψηφά τους θεμιτούς λόγους για τους οποίους οι πιο πολλοί έλληνες υποστηρίζουν ένα φασιστικό κόμμα.

Αυτή η άρνηση της ύπαρξης των θετικών στοιχείων/στόχων της Χρυσής Αυγής είναι κατά την γνώμη μου, εξ ίσου επικίνδυνη, εάν όχι πιο επικίνδυνη, από την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής, αυτής καθ αυτής. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για την δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά και στοχεύει και σε μεγάλα εθνικά προβλήματα της χώρας τα οποία είναι πραγματικά, πολύ καταστροφικά, και για τα οποία άλλα κόμματα και άλλοι πολιτικοί ευθύνονται και όχι η Χρυσή Αυγή.

Αυτοί που αρνούνται την Χρυσή Αυγή, ολοκληρωτικά, αρνούνται επίσης να παραδεχτούν ότι αυτά τα εθνικά προβλήματα υπάρχουν, είναι καταστροφικά για την ελληνική κοινωνία, και χρήζουν άμεσης πολιτικής και εθνικής επέμβασης. Η άρνηση των αιτιών που έδωσαν ζωή σε ένα κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή, ισοδυναμεί επικίνδυνα, κατά την γνώμη μου, με άρνηση των βασικών, σημαντικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, και, άθελα ή θελημένα, προωθεί την διαιώνιση αυτών των εθνικών καρκινωμάτων.

Φασιστικές πολιτικές και εθνικές θεομηνίες σαν την Χρυσή Αυγή έρχονται και παρέρχονται με το πέρασμα του χρόνου, με μεγαλύτερες ή μικρότερες εθνικές απώλειες. Αλλά τα εθνικά, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνία αίτια που προκαλούν και επιβάλλουν τον απολυταρχισμό, αυτά παραμένουν και διαιωνίζονται εάν η κοινωνία σύσσωμη, δεν τα αναγνωρίσει και δεν παρέμβει να τα διορθώσει. Η Χρυσή Αυγή είναι σαν τις πρόσφατες ιστορικές καιρικές θεομηνίες στην Αμερική και την Δυτική Ευρώπη. Αλλά το ζέσταμα του πλανήτη, το πραγματικό αίτιο αυτών των ακραίων καιρικών συνθηκών, είναι σαν την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και εθνική καταστροφή της Ελλάδας τα τέσσερα χρόνια της κρίσης και όχι μόνο. Και αυτές οι τρομακτικές εθνικές συνθήκες το έτος 2014 και στο μέλλον, πολύ πιθανόν να προκαλέσουν και πολύ χειρότερες εθνικές ανωμαλίες και συνθήκες, εάν οι σωστές εθνικές παρεμβάσεις δεν πραγματοποιηθούν.

Ο πιο σίγουρος τρόπος να εξαλείψει κανείς τον φασισμό από μία χώρα, είναι να εξαλείψει τα κοινωνικά, οικονομικά, και πολιτικά αίτια που ωθούν ψηφοφόρους να υποστηρίξουν τον φασισμό. Πολίτες με βασικά απολυταρχικές, φασιστικές ιδεολογίες υπάρχουν σε όλες τις χώρες, σε μικρές μειοψηφίες. Όταν ο φασισμός κυριεύει μία χώρα, ο λόγος δεν είναι ότι όλοι οι κάτοικοι ξαφνικά έγιναν φασίστες. Ο λόγος είναι ότι η κακοδιαχείριση της χώρας και η κακομεταχείριση των πολιτών της καθιστά τον φασισμό σαν την (προσωρινά) καλύτερη επιλογή. Και τότε επέρχεται η πραγματική εθνική καταστροφή.

Μόσχα προς Ουκρανία και ΔΝΤ: «Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία αλλά χωρίς εμάς»

«Καλή επιτυχία» εύχεται η Μόσχα πλέον στον ουκρανικό λαό γερμανο-χαζαρικής καταγωγής που κατοικεί στην δυτική Ουκρανία (το ρωσόφωνο κομμάτι που κατοικεί στην νοτιοανατολική Ουκρανία είναι μαζί της), που επέλεξε με αίμα και αγώνα να διαλέξει τον δρόμο του ΔΝΤ! Πρόκειται για μια παγκόσμια πρωτοτυπία, προφανώς στους εξεγερθέντες κανείς δεν εξήγησε τι τους περιμένει από τουδε και στο εξής.
Ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ δηλώνει ότι το Κίεβο θα πρέπει να υλοποιήσει δύσκολες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να ικανοποιήσει τους όρους του Ταμείου, προαναγγέλοντας «ψαλίδι» της βοήθειας από τη Μόσχα
Η Ουκρανία θα πρέπει να υλοποιήσει δύσκολες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να ικανοποιήσει τους όρους του ΔΝΤ «τους ευχόμαστε καλή επιτυχία σε αυτό το εγχείρημα».
Τα παραπάνω ανέφερε την Κυριακή ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών, Άντον Σιλουάνοφ, ενισχύοντας την αίσθηση πως η Μόσχα δεν θα συνεχίσει την παροχή βοήθειας προς Κίεβο, έπειτα από την αποπομπή του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανούκοβιτς.
Η Ουκρανία έχει ζητήσει δανειακή βοήθεια από το ΔΝΤ δύο φορές από το 2008, ωστόσο το Κίεβο ποτέ δεν έλαβε πακέτο στήριξης καθώς αρνήθηκε να υλοποιήσει τα προαπαιτούμενα που έθεσε το Ταμείο.
Όταν ο αποπεμφθείς πρόεδρος Γιανούκοβιτς αποφάσισε να μην υπογράψει σύμφωνο συνεταιρισμού με την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά να κάνει στροφή στη Ρωσία, η Μόσχα συμφώνησε να αγοράσει ουκρανικά ομόλογα αξίας 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να στηρίξει το Κίεβο.
Μέχρι σήμερα η Ρωσία έχει επενδύσει 3 δισ. στο ουκρανικό χρέος, έχοντας παγώσει την παροχή περαιτέρω βοήθειας με την έναρξη της κρίση στην Ουκρανία και τις αντιρωσικές συγκεντρώσεις.
Ας δούμε τώρα τι θα πάθουν οι Ουκρανοί επιλέγοντας το στρατόπεδο ΕΕ-ΔΝΤ
Όλα ξεκίνησαν με την απόφαση της ουκρανικής κυβέρνησης να ακυρώσει την συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ε.Ε. Μια συμφωνία που, αν τελικά υπογραφόταν, θα απέκοπτε την Ουκρανία από τον κύριο εμπορικό της εταίρο (την Ρωσία), με την οποία η βιομηχανία και οι οδοί μεταφοράς της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Ταυτόχρονα δε, η κατάργηση των τελωνειακών δασμών για τα ευρωπαϊκά προϊόντα θα σήμαινε επίσης την πτώχευση για πολλές ουκρανικές βιομηχανίες.Δηλαδή επέρχεται λαίλαπα ανεργίας.
Οι όροι της συμφωνίας, η οποία περιλαμβάνει την εισαγωγή των κανόνων της ΕΕ, θα απορρύθμιζε δραματικά της αγοράς εργασίας, αφού επιτάσσει την ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων με πρόσχημα την μείωση του δημόσιου χρέους, με σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις, παρόμοιες με τα προγράμματα λιτότητας της Ε.Ε. που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, τη Ρουμανία και στον ευρωπαϊκό νότο.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έχει ήδη αρνηθεί στην Ουκρανία μια πιστωτική συνδρομή, επειδή η κυβέρνηση αρνείται να αυξήσει την τιμή του φυσικού αερίου κατά 40%, μια κίνηση που αναπόφευκτα θα οδηγούσε στον θάνατο πολλών ανέργων και συνταξιούχων που θα αδυνατούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς για την θέρμανση!
Παράλληλα θα μετατρέψουν τη χώρα σε ένα τεράστιο «στρατόπεδο συγκεντρώσεως» για τις γερμανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες, οι οποίες θα μπορούν να παράγουν σε χαμηλότερες τιμές από εκείνες των μισθών στην Κίνα. Την ίδια στιγμή, οι φυσικοί πόροι της χώρας, η μεγάλη και εύφορη ενδοχώρα της και η εγχώρια αγορά των 46 εκατομμυρίων κατοίκων, αποτελούν «κρέας για τα οικονομικά κανόνια» των γερμανικών και ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.
Πάνω σ’ αυτό το υπόβαθρο οφείλουμε να διερευνήσουμε τα βασικά αίτια που η ΕΕ και η γερμανική κυβέρνηση πατρονάρουν και χρησιμοποιήσουν τις διαδηλώσεις στο Κίεβο για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση της Ουκρανίας. Στην ίδια γεωστρατηγική σκακιέρα παίζει και η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία συστηματικά επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ασία για να περικυκλώσει την Κίνα και να υπονομεύσει την επιρροή της στην περιοχή.
Λίγοι γνωρίζουν ότι η Κίνα έχει νοικιάσει 5% των εκτάσεων της ουκρανίας για επισιτιστικούς λόγους. Είναι φανερό ότι με την κίνηση αυτή η Νέα ΄Ταξη Πραγματων που χρησιμοποιέι ΗΠΑ-ΕΕ-ΔΝΤ θέλει να στριμώξει τις ενοχλητικές έταιρες υπερδυνάμεις.
Τώρα η Ουκρανία θα περπατήσει τον δύσκολο δρόμο που επέλεξε, αλλά οι πολίτες τους δεν ενημερώθηκαν, και είναι πολύ αμφίβολο εάν θα υπάρξουν κάποιοι να τους βγάλουν στους δρόμους σ ελίγο καιρό που τα όνειρα τους θα έχουν γίνει κυριολεκτικά σκόνη.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ουκρανία: το τέλειο πραξικόπημα της Υπερεθνικής Ελίτ

από την ιστοσελίδα Takis Fotopoulos’ Archive

Στην Ουκρανία, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται την Νέα Διεθνή Τάξη, η οποία θεμελιώνεται, στο οικονομικό επίπεδο, στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και, στο πολιτικο, στις κατά τόπους Κοινοβουλευτικές Χούντες, οι οποίες αποτελούν μια παρωδία αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» (ενώ και η ίδια είναι παρωδία της πραγματικής άμεσης δημοκρατίας) επέτυχε, μέσα σε λίγους μήνες, το τέλειο πραξικόπημα. Δηλαδή, οπως φαίνεται τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, την προσεχή αλλαγή καθεστώτος με τη μέθοδο της ψευδο-«επανάστασης» που τελειοποίησε στην Αραβική «Άνοιξη». Έτσι, μέσα στις πρώτες δυο δεκαετίες απο τότε που δημιουργήθηκε η άτυπη αυτή Υ/Ε, μια σειρά καθεστώτων που αντιστέκονταν την ενσωμάτωση τους στη ΝΔΤ έχουν ήδη ανατραπεί (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη) ή είναι υπο ανατροπή (Ουκρανία, Συρία), ενώ παρόμοιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει στη Βενεζουέλα και αλλα πραγματικά αντιστεκόμενα καθεστώτα όπως η Βολιβία ―σε αντίθεση με τα καθεστώτα της εκφυλισμένης Αριστεράς (Βραζιλία, Αργεντινή κλπ) που είναι ήδη ενσωματωμένα στη ΝΔΤ, με κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα έγινε φανερό ότι δεν απαιτούνται πια τα παλιά στρατιωτικά πραξικοπήματα που αποκάλυπταν την πραγματική φύση των δυτικών καθεστώτων και δικαίωναν τις παλιές ριζοσπαστικές θεωρίες ότι η αστική «δημοκρατία» δεν είναι παρά ένα επικάλυμμα που, όταν το αστικό καθεστώς κινδυνεύει, δεν έχει κανένα πρόβλημα να το παραμερίσει για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να συντρίψει το λαϊκό κίνημα για πολλές δεκαετίες (τελευταίο παράδειγμα αυτό της Χιλής). Για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι ελίτ έχουν σφετεριστεί ακόμη και την ίδια την έννοια και την μέθοδο της επανάστασης για την επιτυχία των δικών τους σκοπών. Με δεδομένο τον καθολικό πια έλεγχο της πληροφόρησης από την Υ/Ε και τις ντόπιες ελίτ που παίζουν ρόλο νομάρχη της, αλλά και τον ρόλο της σημερινής «Αριστεράς», η οποία, ενώ στο παρελθόν έπαιζε ένα απομυθοποιητικό ρόλο των συστημικών ΜΜΕ, σήμερα κατά κανόνα είναι και αυτή ενσωματωμένη στην ΝΔΤ και απλώς παρουσιάζει ταυτόσημες αναλύσεις με αυτές των ελίτ, (χρωματισμένες με ροζ, κόκκινο, μαύρο κ.λπ., ανάλογα με την ιδεολογική κατεύθυνσή της), το αποτέλεσμα είναι μια γενικευμένη σύγχυση, όπως ακριβώς επιδιώκει και η Υ/Ε για να κάνει άνετα την «δουλειά» της.

Ας δούμε όμως συνοπτικά, όσο επιτρέπει ο χώρος, πώς στήθηκε το τέλειο πραξικόπημα της Υ/Ε στην Ουκρανία. Τον περασμένο Νοέμβρη, όπως μάθαμε από τα ΜΜΕ της Υ/Ε, ξεκίνησε μια υποτίθεται αυθόρμητη ειρηνική «επανάσταση», όταν ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας Γιανουκόβιτς, ένας διεφθαρμένος επαγγελματίας πολιτικός της μετά-σοβιετικής γενιάς που εξέφραζε όμως περισσότερο το Ρωσόφιλο ανατολικό τμήμα της χώρας, σε αντίθεση με τους Τιμοσένκο και Γιουσένκο που εξέφραζαν το παραδοσιακά δυτικόφιλο τμήμα της Ουκρανίας, αρνήθηκε να υπογράψει την συμφωνία σύνδεσης της χώρας με την ΕΕ. Και αυτό, όχι τόσο γιατί αγωνιούσε ότι σε παραμονές χρεοκοπίας της Ουκρανίας αυτό θα οδηγούσε τα λαϊκά στρώματα σε ανάλογη οικονομική καταστροφή με την Ελληνική, αλλά κυρίως γιατί ήξερε ότι αυτό θα ήταν ο πολιτικός του τάφος.

Όμως, η Υ/Ε ήταν απόλυτα προετοιμασμένη γι’ αυτό το ενδεχόμενο, ξέροντας την αντίδραση της Ρωσικής ελίτ, η οποία δεν είναι μεν αντικαπιταλιστική, αλλά και δεν αντιδρά απλώς σαν εναλλακτικός ιμπεριαλισμός, όπως υποστηρίζουν απηρχαιωμένες Μαρξιστικές» αναλύσεις. Η Ρωσική ελίτ υπό τον Πούτιν, εκφράζει συγχρόνως ένα πελώριο εθνικιστικό κίνημα που ενώνει από εθνικιστές και ορθόδοξους μέχρι πραγματικούς κομουνιστές και ελευθεριακούς, σε ένα άτυπο παλλαϊκό μέτωπο κατά της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά η Ρωσική ελίτ δεν συμμερίζεται τους στόχους του μετώπου αυτού στον βαθμό που απαιτούν πλήρη ρήξη με τη ΝΔΤ, γιατί ο πραγματικός στόχος της είναι να κατακτήσει ισότιμη θέση μέσα στην Υ/Ε με τα άλλα μέλη της, ενώ βέβαια η Υ/Ε, από την εποχή του Γέλτσιν, είχε σχεδιάσει για τη Ρωσία το ρόλο ενός υποτελούς μέλους, σε σχέση εξάρτησης και όχι αλληλεξάρτησης.

Έτσι, μια οργανωμένη, και χρηματοδοτούμενη από την Υ/Ε, «πρωτοπορία» μερικών εκατοντάδων αρχικά ανθρώπων, στους οποίους πρωτοστατούσαν πραγματικοί νεοναζιστές, με πραγματικά τάγματα εφόδου και όπλα, κατέβηκε στους δρόμους, στην αρχή ειρηνικά, όπως ακριβώς συνέβη στη αρχή και στη Συρία, πλαισιώνοντας όμως σταδιακά όλο και περισσότερους, αστούς κυρίως, δυτικόφιλους Ουκρανούς. Όπως είναι άλλωστε γνωστό η Ουκρανία έγινε ενιαίο κράτος, για πρώτη φορά στην Ιστορία της, μόλις το 1939, με το δυτικό γεωγραφικά τμήμα της να έχει παραδοσιακές και πολιτιστικές σχέσεις με τη δύση, ενώ το ανατολικό με τη Ρωσία. Όταν κατόπιν η ρωσική ελίτ πρόσφερε ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα βοήθειας που θα απομάκρυνε τον κίνδυνο Ελληνικής καταστροφής, χωρίς απώλεια της κυριαρχίας της χώρας, ο Γιανουκόβιτς φυσικά το δέχθηκε αμέσως.

Μέχρι τη συνάντηση των ηγετών ΕΕ και Γιανουκόβιτς στο Βίλνιους στο τέλος Νοέμβρη, οπότε η Ευρω-ελίτ αποφάσισε γενική επίθεση βλέποντας ότι το καθεστώς Γιανουκόβιτς δεν συμμορφωνόταν, οι διαδηλώσεις ήταν ακόμη βασικά ειρηνικές. Τότε, όμως, η νεοναζιστική ένοπλη πρωτοπορία πλαισίωσε μεγάλο συλλαλητήριο, όπου η ίδια επιδόθηκε σε επιθέσεις με μπουλντόζες , μολότοφ και παρόμοια «ειρηνικά μέσα» κατά κυβερνητικών κτιρίων. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ (και τις ΗΠΑ φυσικά) η κατάληξη θα ήταν βέβαια σωροί νεκρών διαδηλωτών και πιθανότατα επιβολή κατάστασης ανάγκης. Ο Γιαννουκόβιτς όμως, μη θέλοντας να κόψει τις γέφυρες με την Υ/Ε, δεν έκανε τίποτα από αυτά. Η μεγάλη «καταστολή» επομένως που ισχυρίζεται η εκφυλισμένη «αριστερά» (βλ. άρθρο Κ.Σ., «Ε», 19/2/2014) είναι άλλος ένας μύθος μιας «αριστεράς» που υποστήριξε κάθε στημένη «εξέγερση» της Υ/Ε από τη Λιβυκή , μέχρι την Ουκρανική.

Η πολιτική αυτή συνεχών υποχωρήσεων του Γιανουκόβιτς συνεχίστηκε μέχρι χθες, όταν η οργανωμένη πρωτοπορία, πιθανώς με την συμμετοχή και ξένων πρακτόρων «ελεύθερων σκοπευτών» (ακριβώς όπως στη Συρία) προέβη σε αιματοκύλισμα για να δοθεί η αφορμή για τη σημερινή διαγραφόμενη παράδοση του καθεστώτος στην ΕΕ, που θα συντελεστεί με τις εκλογές σε λίγους μήνες, στο σημερινό κλίμα τρομοκρατίας, και την …πανηγυρική επανεκλογή της Τιμοσένκο…

Θραξ Αναρμόδιος (για την αντιγραφή)

=================

Σχόλιο του Στρουθοκάμηλου: Οι Έλληνες δυστυχώς ξενάμε εύκολα. Θυμηθείτε τις διαληδώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Για το παραμικρό, η Αθήνα καιγόνταν! Για οποιαδήποτε αλλαγή που ήθελε να κάνει η κυβέρνηση, καιγόταν η Αθήνα. Τώρα τι γίνετε; Είναι δυνατόν να έχει καταστραφεί η μεσαία τάξη στην Ελλάδα, να έχει φτάσει η ανεργία το 40%, να έχουν αυτοκτονήσει 3000 Έλληνες, να έχει ισλαμοποιηθεί η Ελλάδα, και να μην άνοιγει ρουθούνι; Τόσο κατευθυνόμενοι ήταν οι διαληλωτές; Που είναι οι φοιτητές; Που είναι οι δημόσιο υπάλληλοι; που είναι οι συνταξιούχοι; Που είναι οι διαδηλώσεις του παρελθόντος;

Τελικά, μήπως όλα είναι σχεδιασμένα στη ζωή και εμείς απλά πιόνια;;;;