Για αυτούς που γεννήθηκαν μέχρι το 1980

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση…
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..

Advertisements

Ο Μεγάλος Αδελφός είναι very «smart» και είναι προ των πυλών…

Δε θα ασχοληθούμε με τους θεατρινισμούς, που έλαβαν χώρα εντός της Βουλής. Όπου τελικά, εις το όνομα της «κομματικής πειθαρχίας», οι δήθεν διαφωνούντες βουλευτές υπερψήφισαν τον αναξιόπιστο προϋπολογισμό: της ύφεσης, των φόρων, των περικοπών, της ανεργίας και της φτώχιας.

Κοινός τόπος, ακόμα και στα μάτια του πιο φανατικού οπαδιστή, είναι η διαπίστωση πως στην Ελλάδα έχει καταλυθεί η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός της χώρας με περίσσεια αυταρχικότητα, λειτουργώντας ως κοινός εκβιαστής, εξακολουθεί –αποφασίζοντας και διατάζοντας– να υποθηκεύει το μέλλον της χώρας υπακούοντας στους εξωθεσμικούς εντολοδότες του: ντόπιους και ξένους.

Το σύστημα των ενεργειών, δηλαδή οι τρόποι της εφαρμογής του πιο αντιλογικού και άσπλαχνου νομοσχεδίου (από τη μεταπολίτευση και μετά), χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. Το υποχθόνιο σχέδιο αφορά την ηλεκτρονική υποδούλωση των πολιτών στο πλαίσιο ενός πειράματος Κοινωνικού Ελέγχου μέσωτηλεματικής και ηλεκτρονικών/«έξυπνων» καρτών(chip/smart card). Οι «έξυπνες» κάρτες θα χρησιμοποιηθούν ως χαλινάρια για το «δυσήνιο» λαό, ώστε να εξασφαλιστούν τα πλερωτικά των αισχροκερδών πιστοδοτών.

Τα καλφόπουλα των αρχιεργατών του διεθνούς πιστωτικού συστήματος νομοθετούν υπέρ της μαζικής παρακολούθησης,παρακάμπτοντας τις Συνταγματικές επιταγές που προασπίζουν τηνελευθερία και την ιδιωτικότητα των πολιτών, προσβάλλοντας την έννοια του «πολίτη» και της «πόλης».

Η πλανερή κυβερνητική camarilla, μαζί με τους Διαπλεκομένους των ΜΜΕ και την Ελλαδική «Δικαιοσύνη», καταδολιεύονται τους νόμους και τον άμοιρο λαό. Οι επώνυμοι επικοινωνητές, αντιμετωπίζοντάς τους πολίτες ως πλέμπα,εφαρμόζουν συστημική μερολυψία για να προπαγανδίσουν υπέρ της αναγκαιότητας της χρήσης των «έξυπνων» καρτών, τις οποίες παρουσιάζουν ως καινοτόμες λύσεις που θα διευκολύνουν δήθεν τη καθημερινότητα των πολιτών.

Όμως η αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των συστημικών προφάσεων. Η ηλεκτρονική επιτήρηση είναι απαίτηση των ξένων πραιτόρων που επιθυμούν την ολοκληρωτική υποταγή και τον απόλυτο έλεγχο του κατακυρίευματός τους.

Συνεπώς, από τα προαναφερόμενα συνάγεται ότι οι πολίτες, με περιεσκεμμένες δράσεις και αντιδράσεις (στα πρότυπα της εκστρατείας «NO2ID»), θα πρέπει να σαφηνίσουν την αντίθεσή τους στην υποχρεωτική ή/και προαιρετική χρήση των ηλεκτρονικών καρτών: είτε της Ηλεκτρονική Κάρτα Εργασίας,είτε της Ηλεκτρονικής Φορολογικής Κάρτας Συναλλαγών, είτε της Κάρτας του Πολίτη (ή Ηλεκτρονικής Βιομετρικής Ταυτότητας ή Εθνικής Κάρτας) και τα όμοια.

Με εναντίωση στα εκβιαστικά διλλήματα των πραιτοριανών της κυβέρνησης, κανένα είδος ηλεκτρονικής παρακολούθησης δε θα γίνει αποδεκτό θέσμιο (τουλάχιστον μέχρι την έξοδο της χώρας από την κρίση και το ΔΝΤ). Ούτε καν με την προαιρετική εφαρμογή του μέτρου. Δεδομένου ότι η προαιρετική χρήση των καρτών αποσκοπεί στη δημιουργία κρίσιμης μάζας χρηστών ώστε να διευκολυνθεί στη συνέχεια η επιβολή της υποχρεωτικής χρήσης απ’ όλους.

Η εκστρατεία NO2ID κατάφερε με συντονισμένες ενέργειες την κατάργηση της χρήσης των «έξυπνων» καρτών στο Ηνωμένο Βασίλειο και συνέβαλε στη θέσπιση άλλων δύο κινημάτων: τουTheBigOptOut.org που αφορά το ιατρικό απόρρητο και τουLeaveThemKidsAlone που αφορά την εναντίωση στην λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων στα σχολεία και τους παιδικούς σταθμούς (σημ.: αυτό δεν ήρθε ακόμα σε στη χώρα μας…).

Η ανασύσταση της ομαδικότητας και της αλληλεγγύης μεταξύ των σωστά πληροφορημένων πολιτών και ηαποφασιστικότητα στις αντιδράσεις, μπορούν να αποκαταστήσουν τη λειτουργία της Δημοκρατίας και των θεσμών της, ματαιώνοντας τα σχέδια των πρωτομαστόρων της οικονομικής κρίσης για τη μετατροπή της χώρας σε οργουελική Δυστοπία.

Πήγη:http://massmedia-gr.blogspot.com/